Dyrekcja

Kadra kierownicza

Historia

Pierwsze udane próby wykorzystania lotnictwa w celu ratowania życia i zdrowia ludzkiego w Polsce były podejmowane w okresie międzywojennym z wykorzystaniem załóg i samolotów będących na wyposażeniu ówczesnych aeroklubów i lotniczych jednostek wojskowych.

Po zakończeniu II wojny światowej, w nawiązaniu do wcześniejszych doświadczeń, w roku 1955 decyzją Ministerstwa Zdrowia i Opieki Społecznej powołano do działania na rzecz służby zdrowia - lotnictwo sanitarne. Jego organizację ówczesny minister zdrowia Rajmund Barański powierzył znakomitemu pilotowi, żołnierzowi Armii Krajowej i powstańcowi warszawskiemu – Tadeuszowi Więckowskiemu. Na terenie kraju powstało piętnaście Zespołów Lotnictwa Sanitarnego oraz Centralny Zespół Lotnictwa Sanitarnego w Warszawie. Zespoły rozmieszczono tak, aby swoim zasięgiem działania obejmowały obszar całego kraju. Do zadań Zespołów Lotnictwa Sanitarnego należał przewóz: chorych i rannych, a także leków, krwi, szczepionek i aparatury medycznej. Ponadto na pokłady samolotów zabierano lekarzy konsultantów, by w odległych od macierzystych szpitali przeprowadzili skomplikowane zabiegi medyczne w pilnych przypadkach zagrożenia życia lub zdrowia ludzkiego.

Powyższe Zespoły wyposażono w samoloty dwupłatowe o niewielkiej prędkości przelotowej typu S-13, produkowane w Polsce na bazie licencyjnego samolotu CSS-13, który przystosowano do przewozu jednego pacjenta w pozycji leżącej. W późniejszym okresie weszły do eksploatacji samoloty jednosilnikowe typu: Jak-12M, Jak-12A, PZL-101 Gawron, AN-2 oraz wielosilnikowe typu Super Aero 45, L-200 Morawa, Turbolet. W połowie lat sześćdziesiątych niektóre Zespoły zostały wyposażone w śmigłowce typu SM-1 i SM-2, a od roku 1975 w całym lotnictwie sanitarnym rozpoczęto eksploatację śmigłowców typu Mi-2.

Podstawową załogę w/w samolotów i śmigłowców stanowili: pilot i felczer lub pielęgniarka, a w przypadku użycia śmigłowca dodatkowo mechanik lotniczy.
W późniejszym okresie, podczas transportów pacjentów w bardzo ciężkim stanie, chorymi na pokładzie opiekowali się lekarze z miejscowych placówek pogotowia ratunkowego lub szpitali. W latach 90- tych, wykorzystując śmigłowiec Mi-2 w Gdańsku, Szczecinie, Krakowie, Poznaniu i Bydgoszczy podjęto skuteczną próbę prowadzenia działalności w zakresie ratownictwa drogowego z powietrza.

W 2000 roku minister zdrowia Franciszka Cegielska powołała Śmigłowcową Służbę Ratownictwa Medycznego HEMS (ang. Helicopter Emergency Medical Service). Centralny Zespół Lotnictwa Sanitarnego został rozwiązany, a w jego miejsce 12 maja 2000 roku został utworzony Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej Lotnicze Pogotowie Ratunkowe (SP ZOZ LPR). Nowo powołany podmiot, bezpośrednio finansowany przez Ministerstwo Zdrowia, stanowi jednolitą strukturę. W każdej bazie HEMS obok pilotów zatrudniono lekarzy i średni personel medyczny, śmigłowce Mi-2 doposażono w odpowiedni sprzęt medyczny i zestaw leków niezbędnych dla udzielania pomocy w stanach nagłego zagrożenia zdrowotnego poszkodowanych w wypadkach komunikacyjnych oraz innych zdarzeniach i sytuacjach nagłych zachorowań. Dziś, w skład SP ZOZ LPR wchodzi 17 regionalnych baz HEMS oraz jedna sezonowa, a także dwa zespoły transportowe (EMS – od ang. Emergency Medical Service).

Powyższe zmiany spowodowały, że lotnictwo sanitarne zaczęło działać profesjonalnie z utrzymaniem 4 - minutowej gotowości do podejmowania akcji ratowniczych. Kilkakrotnie wzrosła liczba wykonywanych lotów. Obecnie śmigłowce wykonują ponad 5000 misji rocznie, spośród których 70% stanowią loty do zdarzeń (loty HEMS). Zespół HEMS jest w stanie rozpocząć proces leczenia od momentu przylotu na miejsce zdarzenia a także szybko przetransportować chorego do Szpitalnego Oddziału Ratunkowego (SOR) w ramach tzw. Złotej Godziny.

Flota

Mi-2 Plus

1. Maksymalna masa startowa: 3550kg
2. Moc startowa: 2 x 330 kW (2 x 435KM)
3. Max moc ciągła: 2x210 kW (2 x 285KM)
4. 30 minutowa moc OEI: 338 kW (460 KM)
5. Pojemność zbiornika paliwa: 600 litrów
6. Pojemność dodatkowego zbiornika paliwa: 238 litrów
7. Długość: 13,12 m
8. Długość z obracającym się wirnikiem: 17,42 m
9. Maksymalna wysokość: 3,75m
10. Średnica wirnika nośnego: 14,56m
11. Średnica śmigła ogonowego: 2,70m
12. VNE (S.L.): 210 km/h
13. Maksymalna predkość przelotowa: 190 km/h
14. Maksymalna prędkość wznoszenia: 4,2m/s
15. Pułap: 4000m
16. Maksymalny zasięg: 600 km
17. Maksymalna długotrwałość lotu: ok 2h
18. Załoga: pilot, ratownik, lekarz, pacjent

EC 135

1. Maksymalna masa startowa: 2910 kg
2. Moc startowa: 2 x 320 kW (2 x 435 KM)
3. Max. moc trwała: 2x457 kW (2 x 621 KM)
4. 30 sekundowa moc OEI: 526 kW (715 KM)
5. 2 minutowa moc OEI: 513 kW (698 KM)
6. Pojemność zbiornika paliwa: 710 litrów
7. Długość: 10,21 m
8. Długość z obracającym się wirnikiem: 12,19 m
9. Maksymalna wysokość: 3,62 m
10. Średnica wirnika nośnego: 10,02 m
11. Średnica fenestronu: 1,0 m
12. VNE (przy masie całkowitej 2910 kg): 259 km/h
13. Maksymalna prędkość lotu poziomego (przy masie całkowitej 2910 kg): 254 km/h
14. Prędkość wznoszenia (przy masie całkowitej 2910 kg): 7,6 m/s
15. Pułap: 13 000 stóp
16. Maksymalny zasięg (przy masie całkowitej 2910 kg, bez rezerwy paliwa, przy ekonomicznej prędkości lotu i konfiguracji zbiornika paliwa na daleki zasięg): 835 km
17. Maksymalna długotrwałość lotu (parametry jak w pkt. 16): 4,45h
18. Załoga: pilot/2 pilotów, ratownik, lekarz, pacjent

Piaggio 180 Avanti

1. Maxymalna prędkośc przelotowa - 402 KTAS (745 km/h)
   na wysokości 31,000 stóp (9448 m)
2. Długość rozbiegu do startu - Na poziomie morza I przy
   warunkach Atmosfery Wzorcowej 2850 stóp (869 m)
3. Długość dobiegu po lądowaniu- Na poziomie morza I przy warunkach Atmosfery Wzorcowej 2860 stóp (872 m)
4. Prędkość wznoszenia - Na poziomie morza I przy warunkach Atmosfery Wzorcowej 2950 stóp/min (899m/min)
5. Pułap maksymalny - 41,000 stóp / 12,500 m
6. Zasięg IFR - Maksymalny zasięg w locie IFR (z 4 pasażerami) 1,407 NM/2,722 km
7. Dwa silniki Pratt & Whitney Canada PT6A-66B, 1630 koni mechanicznych każdy, ograniczone do 850 koni każdy
8. Rozpiętość skrzydeł - 46.03 stóp / 14.03 m
9. Długość - 47.28 stóp / 14.41 m
10. Wysokość - 13.06 stóp / 3.98 m
11. Kabina - Wysokość - 5.74 stóp / 1.75 m
12. Kabina - Szerokość - 6.07 stóp / 1.85 m
13. Kabina - Długość - 14.93 stóp / 4.55 m
14. Maximum Take-Off Weight - 12,100 lbs/5,489 Kg
15. Standard Equipped Empty Weight - 7,800 lbs/3,538 Kg
16. Useful Load (Incl. Crew) - 4,300 lbs/1,950 Kg
17. Maximum Payload - 2,000 lbs/907 Kg
18. Maksymalna ilość miejsc siedzących - 9 + 2 załogowe
19. Typowy konfiguracja miejsc - 6 + 1 załogant

Wyposażenie medyczne

1 Dla statku powietrznego EC135.
2 Dla statku powietrznego EC135.
4 Dla statku powietrznego Mi2-plus.
5 Dla statku powietrznego Mi2-plus.
6 Dla statku powietrznego EC135.
7 Dla statku powietrznego EC135.
8 Dla statku powietrznego Mi2-plus, EC135.
9 Dla statku powietrznego EC135.
10 Dla statku powietrznego Mi2-plus.
11 Do wersji LP12 z funkcją inwazyjnego pomiaru oraz do wersji LP15.
 

Wymagania przy zatrudnieniu średniego personelu medycznego

RATOWNIK MEDYCZNY – CZŁONEK ZAŁOGI HEMS / PIELĘGNIARZ – CZŁONEK ZAŁOGI HEMS / PIELĘGNIARKA – CZŁONEK ZAŁOGI HEMS

• pozytywne zaliczenie testu wstępnego;
• pozytywne zaliczenie egzaminu praktycznego;
• wykształcenie minimum średnie medyczne, kierunek ratownictwo medyczne lub pielęgniarstwo;
• w przypadku pielęgniarzy/pielęgniarek – spełnianie warunków pielęgniarza/pielęgniarki systemu;
• minimum 3-letnie doświadczenie pracy w zawodzie;
• biegła znajomość sprzętu medycznego;
• aktualne szczepienia WZW;
• znajomość obsługi pakietu MS Office;
• umiejętność pracy w zespole medycznym;
• odporność na stres;
• komunikatywność;
• prawo jazdy kat. B;
• znajomość języka angielskiego będzie dodatkowym atutem.